"กริ๊ด!! off 48 ชั่วโมงงงง" (กรุณาเติมเสียง echo)
กลับบ้านดีกว่า หลังจากเริ่มชีวิต extern แล้วไม่ได้กลับบ้านอีกเลย

 

กลับไปทำไรดี?

ยังไม่ทันต้องคิดมาก รอยผุที่ฟันมันร้องว่า "ไปหาหมอฟันกันเถอะ!"

ด้วยความที่กลัวเครื่องกรอฟันเสียงหวาดเสียวของหมออย่างสุดซึ้ง
แต่ด้วยว่ากลัวฟันมันจะผุไปมากกว่านี้ เดี๋ยวกินอาหารไม่อร่อย - เอาวะ ไปก็ได้
(ที่แท้ห่วงกินนี่เองตรู)

 

ล่าสุดที่ไปหาหมอฟันเมื่อ 4 เดือนที่แล้ว
อุดฟันซี่นึง แต่กลัวเลยรีบบอกหมอว่า "ขอฉีดยาชานะคะ"
ปากบวมไปวันนึง
วันนี้หมอบอกว่าฟันที่อุดไว้มันแตก บิ่น และผุหน่อยนึงในซี่เดียวกัน
(โอ้ว..3 in 1)

แต่ครั้งนี้หมอดักไว้ก่อน "มันผุนิดเดียวเอง ไม่ต้องฉีดยาชานะคะ" - แหม..หมอทำไปได้ เอ๊ย! ยังจำได้

ว่าแล้วหมอก็กรอไป ไม่เห็นใจดิฉันเลย
ทำไงได้ ได้แต่ส่งเสียง อึ๊ด..อิ๊ด..ประมาณว่า หมอเจ็บบบ~~น้าาาา

ไอ่ผ้าคลุมหน้าของหมอก็ทำหน้าทีดีเหลือเกิน
ปิดหน้าทำให้หมอไม่เห็นแววตาอ้อนวอนของตรูเล้ยย
โอ้..ซาร่า หรือว่าผ้านั่นมันเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ หมอจะได้ไม่เห็นหน้าของคนไข้ จะได้กรออย่างเมามัน

 

แต่คุณหมอคงเข้าใจ เลยพูดว่า "อีกนิดนึงนะคะ จะเสร็จแล้ว"
เอ๊..คำพูดนี้คุ้น ๆ เหมือนเวลาฉัน NG คนไข้เลยนะ

 

หลังจากอุดฟันเสร็จ หมอมีแถมขูดหินปูนเพิ่มให้
มีการถามว่า "ไหวมั๊ยคะ" แต่หมอเตรียมเครื่องมือแล้วอ่ะ
จะถามทำมั๊ยยย
ว่าแล้วหมอก็ขูดด้วยความเมามัน
แต่ฉันนอนอ้าปากด้วยความเมามึน
แทนที่จะเสียวซึ่เดียว เสียวทั้งปากเลยทีนี้

เสร็จพิธี ก็หันไปขอบคุณหมอตามระเบียบ
"สวัสดีค่ะ " กะจะไม่มาอีก
แต่หมอบอก "ปีหน้าเจอกันนะคะ" - เง้อ! >.<

คนเป็นคนเลือกตุ๊กตาหมีได้ เรียก เจ้าของ
เจ้าของมีสิทธิ์ในตัวตุ๊กตาหมี

แต่ตุ๊กตาหมีไม่มีสิทธิ์ในตัวเจ้าของเลย
แล้ว..
ตุ๊กตาหมีจะเลือกเจ้าของได้ไหมนะ?

เจ้าตุ๊กตาหมีไม่มีวันรู้หรอก
ว่าวันไหนที่เจ้าของจะทิ้งมันไป..

แล้ววันไหนถ้ามันเกิดเบื่อเจ้าของขึ้นมาบ้าง
มันจะทิ้งเจ้าของ เหมือนที่เจ้าของเคยทิ้งมันได้รึเปล่า ?

ไปสวนรถไฟมาค่ะ
ด้วยว่าไม่รู้จะไปไหนดี และไม่ได้ไปกันมานานแล้ว
ก่อนไปนึกกลัวอยู่ว่าจะไปทะเลาะกันกับคนที่ไปด้วย
ไปด้วยกันทีไร ฉันมีร้องไห้กลับมาทุกที
แต่ว่าตามสถิติ จะทะเลาะกันที่สวนรถไฟ ครั้ง เว้น ครั้ง
บวกลบคูณหารแล้ว ครั้งที่แล้วเพิ่งทะเลาะกันไป
ครั้งนี้น่าจะโอเค

 

ว่าแล้วก็ไป

ปกติจะเช่าจักรยาน 2 คัน ไม่งั้นก็ 1 คัน แต่เป็นแบบ 2 คนปั่น
แต่ครั้งนี้ - คันเดียว!!

 

ฉันบอกว่าจะเอางั้นอ่ะ
ฉันไม่ปั่นให้เธอซ้อนนะ
เธอบอกว่าไม่เป็นไรหรอกน่ะ
เออ..ตามใจ

 

เธอปั่นได้ 1 รอบ เธอว่าเริ่มเหนื่อย
แล้วใครจะปั่นละฟระ ก็ตรู..-_-"
จากที่ไม่เคยปั่นจักรยานให้ใครซ้อนมาจะเป็นสิบปี
มาตอนนี้ต้องมาลำบากตรากตรำให้คนตัวใหญ่ ๆ มาซ้อนซะงั้น

 

ไอ่คนเหนื่อย พอนั่งข้างหลังเท่านั้นล่ะเป็นพูดมาก
"แซงคันนั้นเลย เร็ว ๆ"
"นี่..เด็กปั่นแซงไปแล้วนะ ยอมได้ไง"
"น่ิองโป่ง ๆ ก็มีประโยชน์เหมือนกันนะเนี่ย"
"ฯลฯ"

 

ปั่น ๆ ไป พบว่าที่สวนรถไฟ มีผู้ชายกินแรงอยู่จำนวนไม่น้อย
มันน่ารักตรงไหนเนี่ย
ให้ผู้หญิง(สวย)ตัวเล็ก ๆ ปั่นให้คนตัวโตนั่่ง
ดูแล้ว so ล่ำกันเลยทีเดียว

 

ปั่นกันได้ชั่วโมงนึง เหงื่อท่วม เหนื่อย~

 

 

 

อันที่จริงตั้งใจจะไปพายเรือแคนู
แต่เพิ่งรู้ว่าเค้าจำกัดให้รอบละ 5 ลำเท่านั้น
มิฉะนั้นสระจะเต็ม
ด้วยปริมาณคนล้านแปด เราจึงตัดสินใจไม่รอ
ไว้ครั้งหน้าละกัน

 

 

ตอนนี้กำลังเห่อตา 3 ชั้นค่ะ
เปล่า..ไม่ได้ไปทำศัลยกรรมที่ไหน

 

แค่..เป็นตากุ้งยิง (ตึงงง!)
ตาบวมฉึ่งเลยทีนี้

 

ไม่รู้เหมือนกันว่าเกี่ยวกันตรงไหน?

 

คงจะเป็นว่าสมัยก่อนเวลาแอบดูใครอาบน้ำ
มักจะแอบดูตามรู ตามช่อง ทีนี้พอมองไม่เห็นก็จะขยี้ตา
มือที่เอามาขยี้ตามันก็สกปรก เชื้อโรคก็เข้าตาได้นั่นเอง

 

วันนี้วันที่ 29 กุมภาพันธ์
4 ปี มีครั้งเดียว

 

ปีนี้มีโอลิมปิค
4 ปี มีครั้งเดียว

 

ความรู้สึกแรกเมื่อเปิดปฏิทิน

แอบรู้สึกพิเศษว่า วันนี้นาน ๆ ทีมีหน

ก็เหมือนกันกับสิ่งที่ได้มาด้วยความลำบาก

แต่ว่าพอมาถึงวันจริง
วันนี้ ก็เป็นเพียงแค่ วันวันนึง
ไม่มีอะไรพิเศษ

 

วันพิเศษ?
วันพิเศษอยู่ที่ว่าเราทำให้มันพิเศษต่างหาก

เหมือนวาเลนไทน์ ที่จริง ๆ แล้ววันที่ 14 - มันไม่ได้พิเศษ
แต่กลับกลายเป็นว่าวันพิเศษจริงๆ เป็นหลังจากวันนั้นต่างหาก

 

ถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว...
คุณจะรัก "วันพิเศษที่ธรรมดา" หรือว่า "วันธรรมดาที่พิเศษ" มากกว่ากันล่ะค่ะ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วาเลนไทน์มาอีกปีแล้ว
มันไม่ได้เป็นวันที่สำคัญอะไรกับฉัน
เพราะสำหรับฉันแล้ว
มันก็เป็นเหมือนทุก  ๆ วัน
จะให้รักกันวันเดียวก็ใช่ที่

 

พูดแบบนี้ไป เดี๋ยวจะหาว่า พูดแบบนี้ เพราะไม่มีแฟนล่ะสิ
แหม..มันก็ไม่ใช่แบบนั้น
ยิ่งถ้ามีนะคงจะยิ่งพูดใหญ่
เพราะมันเป็นสิ่งที่ควรมีให้กันสม่ำเสมอนี่นา

 

ปีนี้ความรักที่ฉันเห็น ไม่ได้มองแบบรักของหนุ่มสาว
อาจเป็นเพราะตอนนี้อยู่ รพ.เด็ก
จึงมองเห็นแต่ความรักที่พ่อแม่มีให้กับลูกมากกว่า

 

มีคนไข้คนนึงเป็น ALL และแพ้ยาด้วย ตัวลอกทั้งตัว
พ่อนั่งเฝ้าตอนกลางวันทั้งวัน ส่วนแม่มาเฝ้ากลางคืน
พ่อกับแม่จะมีสมุดส่งเวรให้กัน จดอย่างละเอียดว่าวันนี้ลูกเป็นยังไงบ้าง
ละเอียดพอ ๆ กันกับ nurse note เลย
นอกจากนั้นพ่อยังไปศึกษาเกี่ยวกับโรค เกี่ยวกับยาที่ใช้
(ฮ่า ๆ รู้จักยามากกว่าฉันเสียอีก)

 

แล้วอีกหลาย case ที่ลูกป่วย แต่ดูไปดูมาแล้ว
พ่อแม่ดูเจ็บมากกกว่าลูกหลายเท่า

 

มีคนเคยบอกว่าพ่อแม่เจ็บแทนลูกได้ - ฉันเชื่อแล้วล่ะ

อย่างนั้น..

วันแห่งความรักปีนี้ฉันขอมอบให้พ่อแม่ทุกคนนะคะ

( หมายถึงช่วงเวลาก่อน7หลัง7 )

 

ช่วงเวลาดีๆที่เธอและฉัน ไม่ต้องกังวลอะไร
( ไม่ต้องกลัวว่าจะท้อง )

เป็นช่วงเวลาดีๆที่เราทั้งสองจะมีแต่ความเข้าใจ
วันนี้เป็นวันดีดี วันนี้เราควรจะทำอะไร
(? นั่นสิ... ทำอะไรกันดี )

วันที่อะไรๆ ก็ดูจะเหมือนจะคอยเป็นใจให้กัน
วันนี้จะทำอะไร ก็ ดูจะเหมือน ไม่ต้องระแวงระวัง
( เออ ไม่ท้องหรอก )
 

วันนี้คือวันดีดี มีฉันและเธอคนดีเท่านั้น
* มีบรรยากาศ ฝนตกรถติด ช่วยฉัน
( ฝนตก = เปียก, รถติด = ไฟแดง )

ยังมี มือเปล่า ว่างอยู่ ให้จับเท่านั้น

ลองดูที่ แก้ม ฉัน เธอนั้นว่ามีอะไร

เอามือไป แตะหน้าผากว่าตัวร้อนมั๊ย
( ในช่วงวันนั้นของเดือน ผู้หญิงมักจะมีไข้ )

เอาเธอมากอดข้างกายไม่แบ่งใครๆ
มีเราเพียงเท่านั้น มีเธอและมีฉัน อยู่ในวันสำคัญของเรา

คิดจะเอาอะไร ก็ดูจะเหมือนจะง่ายจะดายอย่างใจ
  ( ยัง จะเอา อีกนะ ...)

 

อยากได้อารมณ์อะไร จะเย็น จะร้อน จะช้า จะเร็ว อย่างไร
( อืมม... )

 

เธอนั้นพูดมาดีดีฉันพร้อมให้เธอคนดีทุกอย่าง

อยากให้มัน ( ส์ )เป็นยังไง จะยืน จะล้ม จะนั่ง จะนอน อย่างไร
( หลายท่าจัง... )

ปวดเนื้อเมื่อยตัว ยังไงไม่นานไม่ช้าก็คงจะคลายกันไป
( เป็นผลมาจากการใช้หลายท่าข้างบน... )

มีพร้อมแค่เรื่องดีๆ เธอพร้อมที่จะยินดีอีกไหม

*

ก็แค่ไม่อยากให้วันนี้ผ่านพ้นไปจะทำยังไง อยากหยุดเวลาไว้

( วันที่ไม่ปลอดภัยก็ยืดอกพกถุงสิฟะ สาด ~)
ในวันที่มันปลอดภัย มีเธอที่เคียงข้างกาย... สองเรา

อะไรใหม่ ๆ มักตื่นเต้น ประหม่า ไม่พร้อมอยู่เสมอ
แน่นอนว่าเรากลัว
เพราะเราไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรที่รออยู่ข้างหน้านั่นบ้าง

 

เหมือนฉันในวันนี้
วันที่ขึ้น Extern วันแรก
วันที่ต้องทำทุกอย่างได้เอง
วันที่ไม่รู้จะลอกใคร
วันที่ต้องทำตัว (เหมือน)มีความรู้ ถามได้-ตอบได้ (กรูไม่ใช่อับดุลนะเฟ้ย)
วันที่แอบแวบไปอู้ไม่ได้
วันที่เกเรไม่ได้

 

ไม่น่าเชื่อว่าจากวันเดียวกับเปลี่ยนอะไรได้มากมาย
เมื่อวานนี้ฉันยังเป็นน้องปี 5
ยังเล่น ยังง้องแง้งได้ ยังโดด ยังขี้เกียจ

 

รุ่งขึ้นที่เป็นพี่ ปี6
มันต้องตรงข้ามทุกอย่าง

 

ทำไมล่ะ ในเมื่อฉันก็ยังคงเป็นคนเดิม
ทำอะไรก็ยังคงเดิม ๆ

 

แค่เสื้อสามารถตัวเดียวที่ทำให้เปลืยน

 

เอาเถอะ เมื่อปรับตัวได้
สิ่งใหม่ จะกลายเป็นสิ่งเก่า
และเราคงจะเคยชินกับมัน

 

--------------------------------

edit : คุยกะเย่น (อดีตเมท)

เย่นว่าแกนี่มีอาการเหมือนตอนขึ้นปี 4 ใหม่ ๆ เลยนะ

อืมม..ก็จริงนะ

เชื่อเถอะค่ะ ว่า Make Up ทำให้คุณสวยขึ้นได้จริง ๆ

ดูเปลี่ยนเป็นคนละคนได้เลย

ดูฉันเป็นตัวอย่างได้

 

 

เห็นไหมคะ

ต้องขอบคุณ น้องไอซ์ make up artist ส่วนตัว (เหมาเอาเองเลย)

 

ฉันรู้ ว่าน้องไอซ์ก็ภูมิใจในตัวชั้นอยู่ไม่หยอก

เพราะกว่าจะจับสาวหมวยตาชั้นเดียว ตี่ ๆ มาปั้นให้ตาโตขนาดนี้ได้

รายการ Extreme Makeover น่ะหลบไปได้เลย

 

ถ้าใครยังไม่เคยเห็นฉัน

ถ้ารู้จักกันแล้วจะตกใจ

เพราะเวลาอยู่ห้องมันเป็นแบบนี้..

 

 

"I hate the way you talk to me. And the way you cut your hair.
I hate the way you drive my car. I hate it when you stare.
I hate your big dumb combat boots And the way you read my mind.
I hate you so much it makes me sick — It even makes me rhyme.
I hate the way you're always right. I hate it when you lie.
I hate it when you make me laugh — Even worse when you make me cry.
I hate it that you're not around. And the fact that you didn't call.
But mostly I hate the way I don't hate you — Not even close, not even a little bit, not even at all."

 

(from ; 10 Things I Hate About You -1999)

 

 

Odio como me hablas
Y odio tu corte de pelo
Odio como conduces
Y me miras sin reselo
Odio tus enormes botas
Y que me puedas adivinar
Te odio tanto que me enferma
Hasta me haces rimar
Odio que tengas razón
Y me puedas engañar
Odio que me hagas reír
Odio que me hagas llorar
Odio no verte la cara
Y que no me hayas llamado
Pero más odio no odiarte
Ni un poquito, ni un ápice,
ni nada

 

 

มีคนทักว่าไม่เห็นเห่อโทรศัพท์เท่าไหร่เลย
ฮ่า ๆ ไม่ได้ up ขึ้น space นี่เอง
อย่างว่าเอาตามคำเรียกร้อง

 

ได้เครื่องนี้มาเมื่อวันที่ 10 -01-2008 นี่เอง
เนื่องจากว่า Nokia 8800 ที่ใช้อยู่เกิดพังอีก (รอบที่เท่าไหร่แล้วฟระ)
แล้วมันก็หมดประกันแล้วด้วย พอเอาไปซ่อมที่ศูนย์ เค้าว่ารออะไหล่ตั้ง 2 สัปดาห์แน่ะ

ไหน ๆ ก็จะซื้อเครื่องใหม่อยู่แล้วนี่ ถ้าไม่ซื้อตอนนี้แล้วจะรออะไรอีก
จริงไหม?
(เสร็จตู)

 

 

 

 

HTC touch เป็น PDA เครื่องนึง
ความจริงคือปักใจแล้วแหละว่าจะเอาเครื่องนี้
จากนั้นก็ไปหาข้อมูล แล้วก็ไปถามคนอื่น ๆ
จนวันที่ไปซื้อน่ะ ไปเป็นเพื่อนเค้าซื้อของ แล้วแวะไปดูโทรศัพท์ด้วย
แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ทำไมไม่ซื้อซะจะได้ไม่ต้องมาหลายรอบ
หลังจากได้วีซ่าจากพ่อเลยได้เสียตังค์ไป 20,300 - ตัวเบาเลยทีเดียว

 

ตอนนี้ใช้มาได้ 10 กว่าวันแล้วเริ่มคล่องแล้วนิดนึงแล้วล่ะ
เหลือแต่ยังลงโปรแกรมไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่

 

ประกาศแบ่งกลุ่ม ปี 6 แล้วเรียบร้อย
ฉันได้ึขึ้น ward เด็กก่อน
เหมือนตอนปี 4 เลย ก็ได้ไปอยู่เด็กก่อน

ถ้าอยู่ตามตารางก็จะเป็นแบบนี้
ก.พ.-มี.ค.  : เด็ก
เม.ย.-พ.ค. : ห้องฉุกเฉิน - สงกรานต์ใน ER นี่นะ
มิ.ย.-ก.ค.  : บ้านนอก ยังไม่รุ้เลยว่าจะได้ไปอยู่ไหน ฉะเชิงเทราหรือปราจีน (ปุ้ยแกรับปริญญาวันไหนบอกชั้นด้วย-ชั้นจะพยายามถ่อมาจากบ้านนอกมา)
ส.ค.-ก.ย.   : อายุรกรรม
ต.ค.-พ.ย.  : ศัลยกรรม
ธ.ค.-ม.ค.  : สูติกรรม โห..ได้อยู่ทำคลอดตอนวันพ่อกะปีใหม่เลย

 

รู้สึกตื่นเต้นจัง กลัวมาก รุ้สึกว่าฉันยังไม่มีความรุ้อะไรเลย
เวลาอยู่เวรก็เป็น first call แล้วฉันจะทำอะไรได้บ้างล่ะเนี่ย
เอาเหอะ the show must go on ..and on

 

ps.ถ้าเห็นตรูเป็นซากก็อย่าลืมมาเก็บด้วยนะ >.<

เมื่อเช้านั่งรถกลับหอจากที่บ้าน ตอนตี 5 ครึ่ง
หมอกเยอะมั่กมากกก
แต่ที่เห็นแล้วขัดใจจัง

 

จะเปิดไฟฉุกเฉินกันทำม๊ายยยยยยยยยยยยยยยยย

 

อย่าทำตัวเปิ่นล่ะ

------------------------------------------------------------------------------------------------

edit ตอนเที่ยงคืน สิบห้านาที

ไปอ่าน diary แพรที่ story thai มา http://l3foxy.storythai.com

ใครอาจจะจำแพรได้จากการเป็น 1 ใน 3 สาว bubble girl

อ่านแล้วก็ดูเป็นคนแรง ๆ ทั่วไป (เอ๊ะ! ยังไง) แต่เค้าก็มีความคิดดีนะ

มีอันนึงที่อ่านแล้วชอบจัง ขอ copy ไว้ตรงนี้เลยละกัน

สังเกต series เกาหลี หรือพวกหนังวัยรุ่น มักจะมี scene นี้้

 

หลังจากที่นางเอกไปเห็นภาพ หรืออะไรบางอย่างที่บาดตาบาดใจ ระหว่างพระเอกกับนางรอง หรือนางร้ายสุด sexy
เธอก็กลับมานั่งเศร้าอยู่คนเดียว แล้วอีตาพระเอกก็เหมือนจะสังเกตความผิดปกติ แล้วเดินเข้ามา
พระเอก : "เป็นอะไรรึเปล่า?" ไม่งั้นก็ "ใครทำอะไรเธอน่ะ?"
นางเอก : ร้อยทั้งร้อยน่ะตอบแบบนี้ "ไม่มี" แล้ว she ก็ซึมต่อไป
แล้วอีตาพระเอกก็นั่งซึมด้วยพักนึง แล้วเดินจากไป พลางคิดในใจว่า "ก็ไม่เกี่ยวกับตรูนี่หว่า"

 

เพลงก็จะขึ้น - ถ้าฉันเขียนบทคงจะเป็นเพลงนี้
"เธอจะมีใจรึเปล่า เธอจะมองมาที่ฉันรึเปล่า ที่เราเป็นอยู่นั้น คืออะไร.."
(ถึงมันจะไม่ใช่หนังเกย์ แต่ก็พอจะกล้อมแกล้มไปได้ล่ะ)

 

ถ้าหนังมันถ่ายทอดถึงความคิดที่ไม่มีเสียงได้คงจะได้ยินนางเอกพูดกันแบบนี้
"เพราะมรึงน่ะสิ กรูชอบมรึงอยู่เนี่ย แล้วมาถามแบบนี้จะตอบได้มั๊ย ดูกันไม่ออกเลยรึไง มีนังนั่นอยู่แล้ว ช่วยอย่าไดัมั๊ย ห๊าาา!"
นางเอกฉัน hard core เหลือเกิน

 

ในหนังนั่นก็ซึมกันไป
ไอ่นอกจอนั่นก้อ excite กันเหลือเกิน
"แก ตานั่นทึ่มเนอะ นางเอกดีขนาดนี้ยังไม่รู้ตัวอีก"
"จริงด้วยนะแก มันมองออกเห็น ๆ แหม.. she น่ะช่วยตาทึ่มนั่นหมดทุกอย่าง ขนาดฝนตกยังกางรุ่มให้เลยคิดดู ทำไมมันจะไม่รุ้ฟระ"
"แก๊ร....ดูนั่งนั่น มันยิ้มสะใจด้วยย โอ๊ย..สู้เค้านะยะ ลูกแม่ อย่าให้นั่งนั่นได้พระเอกไปได้"
ฯลฯ
ประหนึ่งว่าตรูเป็นนางเอกซะเอง

 

หลังจากนั้นเขาจะตอบออกไปอย่างไร..ฉันไม่รุ้
แต่คุณเองก็คงอยากรู้

ฟังเพลงนี้ขณะนั่ง taxi กลับหอ นั่งคิดมาเรื่อย ๆ

 

 ช่วงชีวิต -Po YKPB
   อาจจะสาย  ที่ฉันเพิ่งจะคิดได้
   สิ่งที่หาย  คงไม่อาจย้อนหวนคืนมาใหม่ คำๆนั้น
   วันที่เราพบกัน  วันที่เรารักกัน
   โอ้วันนั้น  อยากจะบอกเธอเหลือเกิน
   แล้วถ้าวันนั้น  ถ้าฉันคงพูดกับเธอก่อน
   เลยวันนี้  ก็คงไม่เสียเธอไปแน่นอน เธอหรือฉัน
   เราก็คงพบกัน  เราก็คงรักกัน
   โอ้วันนั้น  อยากจะกลับไปเหลือเกิน
 * อยากให้เธอรู้  ว่าเพลงนี้  ถูกเขียนออกมาหลังจากวันนี้
   ฉันมีความสุขทุกเวลา  เหมือนฝันไป
   และ อยากให้รู้ สิ่งที่ฉันเก็บมันอยู่ข้างใน
   ช่วงชีวิตที่เคยมีเธอ  คือช่วงเวลาที่ฉันเป็นสุขในหัวใจ

 

จนจบแล้วก็พาลนึกถึงอีกเพลงที่รักมากแทบจะเป็นเพลงประจำตัว

คิดว่าจะมีใครมองโลกได้แง่ดีขนาดนี้อีกไหม

ถึงเธอกับฉันไปกันไม่ได้
แต่ว่าช่วงเวลาที่เรามีกันมันช่างมีความสุขเหลือเกิน

 

ถ้าเรามองข้ามอะไรไปบางอย่าง
เลือกมองแต่สิ่งดีที่เคยเกิดขึ้น
ความสุขก็อยู่ไม่ไกล

 

ถ้าคิดได้แบบนี้เมื่อสายไปแล้ว
อยากถาม..เสียดายไหม?

แล้วถ้าให้กลับไปเป็นเหมือนวันเก่าจะเป็นไปได้รึเปล่า?

 

ฉันว่าคงเสียดาย แต่ไม่เสียใจ
และมองกลับไปอย่างคนที่เข้าใจแล้ว

 

อะไรที่มันไม่ใช่ ไม่พอดี มันก็ไม่ใช่อยู่ดี
จะฝืนมันไปทำไม
ใช่ไหม.

 

ขอน้อมส่งเสด็จสมเด็จพระพี่นางฯ สู่สรวงสวรรคาลัย
.........................................................................................................

 

 

 

 

 

เนื้อเพลงจาก http://www.loveisloveis.com/webboard/viewtopic.php?t=6915&sid=c871d25616caa4e9b2dd4ed4960475f3

 

เค้าว่าคำที่คนใช้โกหกมากที่สุด คือ "ไม่มีอะไร"

 

ฉันว่าไม่จริงหรอก

 

 

ฉันไม่ได้โกหกนะ แต่เรื่องนี้เธอไม่ต้องรู้หรอก ว่า ฉันงอนอยู่

 

จริงไหม ?

 

สังเกตรึเปล่าล่ะ ว่า "ไม่มีอะไร" มักถูกใช้เวลาที่น้อยอกน้อยใจ

 

 

 

บางคนพูดว่า ไม่มีอะไร = มีอะไรแน่ ๆ

 

23 ธันวาคม - วันอะไรน้า...
วันเลือกตั้ง -- ถูกสำหรับใครหลายคน แต่ผิดสำหรับหนูดีผู้ซึ่ง "นอนหลับ" ทับสิทธิ์เห็น ๆ ด้วยความป่วย (อนาคตการเป็นผู้ใหญ่บ้านของช้านหมดลงแล้วเหรอเนี่ย)
วันนี้เป็นวัน กลับมาพบกันอีกครั้ง ของเพื่อน ๆ SKR ค่ะ

 

หลังจากที่เป็นกังวลเรื่องการจัดงานกว่า 3 อาทิตย์
ตั้งแต่จะรวมเพื่อนได้มั๊ยฟระ?
จัดที่ไหนดี ? จะ work รึเปล่า ?
จะกร่อยมั๊ยเนี่ย? เพื่อนจะปลื้มกันมั๊ยอ่ะ?

 

ตื่นนอนตอน 10  โมงด้วยเสียงปลุก - ใครโทรมาเนี่ย..อ้าว กิ๊ฟท์โทรมา
"หนูดี โทษทีนะ กิ๊ฟท์ติดธุระที่บ้านอ่ะ ไปไม่ได้ ไว้งานหน้านะ"
"จ้ะ ๆ"
โทรมาก็มีเพื่อนมา cancel เลยง่า..

จาเหลือใครมามั๊ยเนี่ย
วันก่อนก็แอนกาญฯ โทรมา cancel เพราะป่วย
ตอนนี้กรูจะ cancel ตัวเองได้มั่งมั๊ยฟระเนี่ย ปวดหัวเจ็บคอเหลือเกิน
แต่คงไม่ได้..เลยอัดยาเข้าไป (อัดนะ ไม่ใช่ up)

 

11:30 เฮียปอนด์โทรมา "อยู่ไหนแล้วอ่ะ"
"เอ่อ..ตรูยังไม่พร้อมเลยอ่า"
ถ้าคนเราสามารถยื่นมือผ่านโทรศัพท์มาได้ ไอ่หนูดีคงโดนเบิ๊ดกะโหลกร้าวไปแล้ว
แต่เดี๋ยว..
"แล้วปอนด์อยู่ไหนแล้วอ่ะ" "ยังอยู่บ้านรอบีอยู่"
เออ พอกัน

 

อีก 10 นาทีต่อมา โบ๊ตโทรมา "แก มีใครมาถึงมั่งยังอ่ะ"
"เอ่อ..ยังว่ะ แกเป็นคนแรก"
"ไหนว่า 11 โมงไงฟระ"
"เง้อ..ให้แกเป็นประธานเปิดห้องไปก่อนเลยนะ นะ นะ"

 

อีก 2 นาทีถัดมา เอ็มโทรมา
เฮ้ย มันถึงกันแล้วเหรอฟระ ?
"ไอ่หนูดี เดี๋ยวไปพร้อมกันนะ รอไอ่ปุ้ยด้วย เจอกันแถวหอแกเที่ยงครึ่ง "
"เออ เดี๋ยวเจอกัน " (ยะยู้วว...กรูไม่ได้สายคนเดียวแล้ว ฮ่า ๆ)

 

อีก 15 นาทีหลังจากนั้น   นันโทรมา "หนูดี มีใครมาถึงแล้วมั่ง"
อิชั้นด้วยความดีใจ (แทนโบ๊ต) "อ๋อ มีโบ๊ตมาแล้วอ่ะ"
"เออ ๆ โอเค"

 

อาบน้ำแต่งสวยเสร็จ ด้วยความสำนึกผิด ว่าเพื่อนจะกินไรกันรึยัง นี่ก็ 12.25 น. แล้ว
หนูดี "โบ๊ต สั่งไรกินกันไปก่อนเลยนะ"
โบ๊ต "เออ  ๆ แก แค่นี้นะ ชั้นกำลังถ่ายรูปอยู่"
หนูดี -_-" เออนะ ดูมันทำเข้าไป

 

จากนั้นดิฉันก็นั่งรอ ร้อ รอ เพื่อนสาวอีก 2 นาง กว่าแม่นางเอ็มจะฝ่าการจราจรมาได้ ก็ 13.30 น.แล้ว
จนปุ้ยโดนปอนด์อำว่าเค้าจะกลับกันหมดแล้วนะเฮ้ย

 

เวลา 13.52 น. ถึงร้านใบไม้ร่าเริง --ซะที
มีคนมารับซะด้วย คือโบ๊ต กะ น้าเน็ก - บาสนั่นเอง
โฉมหน้าของ น้า หุหุ

 

ไปถึงก็มีเพื่อน ๆ มารออยู่ก่อนแล้ว ขอเอ่ยนาม..
โบ๊ต นัน แอน แอม ตาล ปอ อั้ง บาส บี ปอนด์
รูปหมู เอ๊ย หมู่ รูปแรก

 

กิจกรรมก็ไม่ได้มีอะไร นอกจาก
ถ่ายรูป

 

 ผลัดกันกิน

 

 

แล้ว เพื่อน set ถัดไปก็ตามมา มี ปาล์ม ตูน ดาว อีฟ

 

พอเพื่อนมาได้กันจำนวนนึงแล้ว ก็เริ่มมีรายการสัมภาษณ์สด
เริ่มจาก ว่าที่เจ้าสาว คนสวย "ตูน"
ว่าทำไมถึงแต่งงานแล้วจ๊ะ - ที่ถามน่ะเพราะเพื่อน ๆ อิจฉาตาร้อนผ่าว
ตูนก็ชี้แจงว่าพ่อแม่ 2 ฝ่าย รู้จักกันอยู่แล้ว เห็นดีเห็นงามเลยให้แต่ง ไม่ได้ท้องก่อนแต่งแต่อย่างใด
พร้อมทั้งแถลงเรื่องงานแต่งเลย (แหม..ยังกะดารา)

เนื้อหาสาระในการสัมภาษณ์ ซึ่งโดนทุกคนก็คือ ตอนนี้ทำไรอยู่ที่ไหน มีแฟนรึยัง
อ้อ ..ถึงบรรทัดนี้ กุมภาฯที่จะถึงนี้ จะมีเพื่อนเรารับปริญญาอีก 4 คนนะ
มี ปอนด์ บาส ตี๋ ปรเมษฐ์ รับที่เดียวกันที่ไบเทค ส่วนวันยังไม่แน่ เพราะ 4 คนนี้ยังตอบไม่ตรงกันเลย -_-"

 

แล้วเจ้าชายสายเสมอ ก็มา .. เน็ท ยังคง concept เหมือนเดิม ทั้งความสาย และความหล่อ

 

แล้วหลังสัมภาษณ์ก็ร้องเพลงกันตามอัธยาศัย

เพิ่งรู้ว่าตี๋ร้องเพลงเพราะนะเนี่ย

 

แล้วโบ๊ตต้องขอตัวลา เพราะผู้ปกครองมารับ (พ่อแม่ อย่าคิดเป็นอื่น)
เลยได้โอกาสถ่ายรูปหมู่ซะที

 

หลังจากนั้น 2 คนสุดท้าย ตามมา ท็อปกะจูน -- เค้าเป็น package คู่ค่ะ

แต่ด้วยความอิจฉา ดิฉันจึงขอลงรูปหมู่แทน

  

 

จากนั้นก็ไม่มีอะไร นอกจากการร้องเพลง
เพลงที่ร้องกันดังที่สุดสงสัยจะเป็น "โปรดส่งใครมารักฉันที"
ร้องกันเสียงดังยังกะ concert

 

เวลา 17.00 น.
ไม่มีงานเลี้ยงใดที่ไม่มีวันเลิกรา
งานนี้ก็เหมือนกัน
ขอขอบคุณ เพื่อน ๆ ที่มาเติมเต็มให้งานนี้เกิดขึ้นและสำเร็จลงได้
ขอบคุณที่ทำให้เรารู้ว่า "เพื่อน" ไม่มีวันหมดอายุ ไม่ว่าเวลาจะผ่านล่วงเลยไปนานแค่ไหน
ขอบคุณจริง ๆ

 

 

สงสัยต้องหามากินบ้างแล้วล่ะ
...............................................................................
ที่เอาเรื่อง PMS มาใส่ใน space เพราะอย่างแรกเลย คือ ฉันเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่เป็น
แล้วรู้สึก suffer มากกับโรคนี้

 

ฉันไม่ได้อยากจะทำให้เราต้องโกรธกัน
และก็ไม่อยาก ไม่อยากที่จะทะเลาะกันอย่างนี้
ถึงแม้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำแล้วดูไม่ดี
แต่ขอสักทีถ้าเธอจะมีจิตใจ

ที่วันนั้นฉันนะโกรธ โธ่เพราะคิดถึง
ที่วันนั้นฉันหน้าบึ้ง ๆ ก็เพราะว่าแคร์
ก็งอแงเป็นเหมือนกัน เพราะตัวฉันนั้นสุดทน
ก็แค่บ่น ๆ ๆ ๆ แหม ก็คนมันมีใจ

อย่าเข้าใจฉันผิด โปรดอย่าเข้าใจฉันผิด
ฉันคิดอะไร ๆ ไม่ต่างกับใจเธอเหมือนกัน
ถ้าขออะไร อารมณ์ ฉันถึงเปลี่ยนแปลงได้ทุกวัน
ฉันเองก็ไม่เคยรู้

ฉันก็ไม่อยากจะทำให้เธอต้องเสียใจ
และก็ไม่อยาก ไม่อยาก เป็นคนทำร้ายเธออย่างนี้
ถึงแม้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำแล้วดูไม่ดี
แต่ขอสักทีที่เธอจะมีจิตใจ

ที่วันนั้นฉันไม่มา จริงๆ แล้วอยากโทรหา
ที่ฉันไม่ได้โทรหา ก็นึกว่าเธอจะโทรมา
เธอบอกว่าเธอนั้นโทรมา ทำไมฉันไม่รับสาย หา
ก้อฉันนั้นอยากบอกเธอว่า รอเดี๋ยวกำลังจะมา

อย่าเข้าใจฉันผิด โปรดอย่าเข้าใจฉันผิด
ฉันคิดอะไร ๆ ไม่ต่างกับใจเธอเหมือนกัน
ถ้าขออะไร อารมณ์ ฉันถึงเปลี่ยนแปลงได้ทุกวัน
ที่จริงฉันรักเธอมากเธอรู้ไหม

อย่าเข้าใจฉันผิด โปรดอย่าเข้าใจฉันผิด
ฉันขอให้เธอลองเดินมาดูให้ลึกถึงข้างใน
ฉันขอให้เธอสัมผัสและอยากให้เธอได้เข้าใจ
ว่าทำไมฉันถึงทำอย่างนั้น

อย่าเข้าใจฉันผิด โปรดอย่าเข้าใจฉันผิด