วันนี้วันที่ 29 กุมภาพันธ์
4 ปี มีครั้งเดียว

 

ปีนี้มีโอลิมปิค
4 ปี มีครั้งเดียว

 

ความรู้สึกแรกเมื่อเปิดปฏิทิน

แอบรู้สึกพิเศษว่า วันนี้นาน ๆ ทีมีหน

ก็เหมือนกันกับสิ่งที่ได้มาด้วยความลำบาก

แต่ว่าพอมาถึงวันจริง
วันนี้ ก็เป็นเพียงแค่ วันวันนึง
ไม่มีอะไรพิเศษ

 

วันพิเศษ?
วันพิเศษอยู่ที่ว่าเราทำให้มันพิเศษต่างหาก

เหมือนวาเลนไทน์ ที่จริง ๆ แล้ววันที่ 14 - มันไม่ได้พิเศษ
แต่กลับกลายเป็นว่าวันพิเศษจริงๆ เป็นหลังจากวันนั้นต่างหาก

 

ถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว...
คุณจะรัก "วันพิเศษที่ธรรมดา" หรือว่า "วันธรรมดาที่พิเศษ" มากกว่ากันล่ะค่ะ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วาเลนไทน์มาอีกปีแล้ว
มันไม่ได้เป็นวันที่สำคัญอะไรกับฉัน
เพราะสำหรับฉันแล้ว
มันก็เป็นเหมือนทุก  ๆ วัน
จะให้รักกันวันเดียวก็ใช่ที่

 

พูดแบบนี้ไป เดี๋ยวจะหาว่า พูดแบบนี้ เพราะไม่มีแฟนล่ะสิ
แหม..มันก็ไม่ใช่แบบนั้น
ยิ่งถ้ามีนะคงจะยิ่งพูดใหญ่
เพราะมันเป็นสิ่งที่ควรมีให้กันสม่ำเสมอนี่นา

 

ปีนี้ความรักที่ฉันเห็น ไม่ได้มองแบบรักของหนุ่มสาว
อาจเป็นเพราะตอนนี้อยู่ รพ.เด็ก
จึงมองเห็นแต่ความรักที่พ่อแม่มีให้กับลูกมากกว่า

 

มีคนไข้คนนึงเป็น ALL และแพ้ยาด้วย ตัวลอกทั้งตัว
พ่อนั่งเฝ้าตอนกลางวันทั้งวัน ส่วนแม่มาเฝ้ากลางคืน
พ่อกับแม่จะมีสมุดส่งเวรให้กัน จดอย่างละเอียดว่าวันนี้ลูกเป็นยังไงบ้าง
ละเอียดพอ ๆ กันกับ nurse note เลย
นอกจากนั้นพ่อยังไปศึกษาเกี่ยวกับโรค เกี่ยวกับยาที่ใช้
(ฮ่า ๆ รู้จักยามากกว่าฉันเสียอีก)

 

แล้วอีกหลาย case ที่ลูกป่วย แต่ดูไปดูมาแล้ว
พ่อแม่ดูเจ็บมากกกว่าลูกหลายเท่า

 

มีคนเคยบอกว่าพ่อแม่เจ็บแทนลูกได้ - ฉันเชื่อแล้วล่ะ

อย่างนั้น..

วันแห่งความรักปีนี้ฉันขอมอบให้พ่อแม่ทุกคนนะคะ

( หมายถึงช่วงเวลาก่อน7หลัง7 )

 

ช่วงเวลาดีๆที่เธอและฉัน ไม่ต้องกังวลอะไร
( ไม่ต้องกลัวว่าจะท้อง )

เป็นช่วงเวลาดีๆที่เราทั้งสองจะมีแต่ความเข้าใจ
วันนี้เป็นวันดีดี วันนี้เราควรจะทำอะไร
(? นั่นสิ... ทำอะไรกันดี )

วันที่อะไรๆ ก็ดูจะเหมือนจะคอยเป็นใจให้กัน
วันนี้จะทำอะไร ก็ ดูจะเหมือน ไม่ต้องระแวงระวัง
( เออ ไม่ท้องหรอก )
 

วันนี้คือวันดีดี มีฉันและเธอคนดีเท่านั้น
* มีบรรยากาศ ฝนตกรถติด ช่วยฉัน
( ฝนตก = เปียก, รถติด = ไฟแดง )

ยังมี มือเปล่า ว่างอยู่ ให้จับเท่านั้น

ลองดูที่ แก้ม ฉัน เธอนั้นว่ามีอะไร

เอามือไป แตะหน้าผากว่าตัวร้อนมั๊ย
( ในช่วงวันนั้นของเดือน ผู้หญิงมักจะมีไข้ )

เอาเธอมากอดข้างกายไม่แบ่งใครๆ
มีเราเพียงเท่านั้น มีเธอและมีฉัน อยู่ในวันสำคัญของเรา

คิดจะเอาอะไร ก็ดูจะเหมือนจะง่ายจะดายอย่างใจ
  ( ยัง จะเอา อีกนะ ...)

 

อยากได้อารมณ์อะไร จะเย็น จะร้อน จะช้า จะเร็ว อย่างไร
( อืมม... )

 

เธอนั้นพูดมาดีดีฉันพร้อมให้เธอคนดีทุกอย่าง

อยากให้มัน ( ส์ )เป็นยังไง จะยืน จะล้ม จะนั่ง จะนอน อย่างไร
( หลายท่าจัง... )

ปวดเนื้อเมื่อยตัว ยังไงไม่นานไม่ช้าก็คงจะคลายกันไป
( เป็นผลมาจากการใช้หลายท่าข้างบน... )

มีพร้อมแค่เรื่องดีๆ เธอพร้อมที่จะยินดีอีกไหม

*

ก็แค่ไม่อยากให้วันนี้ผ่านพ้นไปจะทำยังไง อยากหยุดเวลาไว้

( วันที่ไม่ปลอดภัยก็ยืดอกพกถุงสิฟะ สาด ~)
ในวันที่มันปลอดภัย มีเธอที่เคียงข้างกาย... สองเรา

อะไรใหม่ ๆ มักตื่นเต้น ประหม่า ไม่พร้อมอยู่เสมอ
แน่นอนว่าเรากลัว
เพราะเราไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรที่รออยู่ข้างหน้านั่นบ้าง

 

เหมือนฉันในวันนี้
วันที่ขึ้น Extern วันแรก
วันที่ต้องทำทุกอย่างได้เอง
วันที่ไม่รู้จะลอกใคร
วันที่ต้องทำตัว (เหมือน)มีความรู้ ถามได้-ตอบได้ (กรูไม่ใช่อับดุลนะเฟ้ย)
วันที่แอบแวบไปอู้ไม่ได้
วันที่เกเรไม่ได้

 

ไม่น่าเชื่อว่าจากวันเดียวกับเปลี่ยนอะไรได้มากมาย
เมื่อวานนี้ฉันยังเป็นน้องปี 5
ยังเล่น ยังง้องแง้งได้ ยังโดด ยังขี้เกียจ

 

รุ่งขึ้นที่เป็นพี่ ปี6
มันต้องตรงข้ามทุกอย่าง

 

ทำไมล่ะ ในเมื่อฉันก็ยังคงเป็นคนเดิม
ทำอะไรก็ยังคงเดิม ๆ

 

แค่เสื้อสามารถตัวเดียวที่ทำให้เปลืยน

 

เอาเถอะ เมื่อปรับตัวได้
สิ่งใหม่ จะกลายเป็นสิ่งเก่า
และเราคงจะเคยชินกับมัน

 

--------------------------------

edit : คุยกะเย่น (อดีตเมท)

เย่นว่าแกนี่มีอาการเหมือนตอนขึ้นปี 4 ใหม่ ๆ เลยนะ

อืมม..ก็จริงนะ